We zijn het er al lang over eens dat duurzaamheid een essentieel onderdeel is van contractmanagement. Met Environmental, Social en Governance (ESG) krijgt dat binnen Facility Management nog eens een nieuwe impuls. Toch bekruipt me het gevoel dat we elkaar soms wat voor de gek houden. Want gaat er werkelijk iets veranderen als we onze intenties nog beter vastleggen?
Een paar dagen geleden viel er een geboortekaartje in de bus. Bij het openklappen van het kaartje viel er een klein papiertje uit de envelop met daarop een QR-code, een webadres en een korte toelichting: voor een kraamcadeautje konden we terecht op een website vol cadeau-ideeën uit de kringloopwinkel, Marktplaats of uit eigen kast. We vielen even stil.
Het lijkt alsof de kwaliteit van geleverde producten en diensten de afgelopen tijd achteruit gaat. In de afgelopen maanden was ik betrokken bij meerdere projecten waar je serieuze bedenkingen kunt hebben bij de geleverde kwaliteit.
Meer dan een kwart van de werkweek (27%) zijn de kantoren in Nederland 'dood'. Dat betekent dat er minder dan 25% werkplekken bezet zijn en dat medewerkers elkaar moeten gaan zoeken…
Mijn wekker gaat. Vijf uur. Ik draai een ontbijtdienst mee in een hotel-restaurant waarvoor we een nieuw concept ontwikkelen. Dit is een unieke kans om het werkproces eens 'aan den lijve' mee te maken. En natuurlijk een mooie gelegenheid om in gesprek te komen met de mensen die het dagelijks werk doen. Wedden dat de ontbijtdienst mij heel andere inzichten oplevert dan onze spreadsheets?
Het inzetten van de werkomgeving om de gezondheid van medewerkers te bevorderen is al langere tijd onderdeel van het takenpakket van de facility manager. De meeste interventies dragen alleen bij aan de fysieke gezondheid van medewerkers. Juist nu we het verschil kunnen gaan maken in de mentale gezondheid van medewerkers. Werk aan de winkel dus.
Jaren geleden kwam ik te werken in een nieuwe kantooromgeving. Terugkijkend was het best Spartaans: een grote ruimte met bureaublokken, een paar vergaderzalen, een lunchgelegenheid met - laat ik het maar neutraal omschrijven - niet al te comfortabele stoelen en dat was het wel.
Zoals de Dijk ooit zo mooi zong: "… jij bent de onverwachte wending die jouw leven met mij nam!" Na jarenlang met hart en ziel in het HBO-onderwijs te hebben gewerkt, heeft mijn vrouw een nogal onverwachte, spannende afslag genomen in haar carrière: duurzaamheidscoördinator digitalisering bij een overheidsinstelling.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik behoor tot de pragmatische generatie (1970-1985). Geboren in het jaar van de oliecrisis. Kind van een babyboomer en onderdeel van de schakelgeneratie omdat ik de overgang van de analoge naar de digitale wereld bewust heb meegemaakt.
Onze voorzitter Diane blogde vorig jaar al over AI en de impact ervan én dat het niet meer weg te denken is uit de wereld van nu. Ook zien we regelmatig berichten in het nieuws over 'bedreigde' beroepen, accountants die straks niet meer nodig zijn, juristen die zich beter kunnen laten omscholen, en nu onlangs weer over artiesten die in opstand komen tegen muziek die gemaakt wordt met AI en waarbij hun stemmen gestolen worden.
