Veel werkgevers denken: het UWV heeft grote achterstanden, dus een loonsanctie zit er dit keer niet in. Dat idee klopt niet. En juist daardoor gaat het vaak mis.

De zomer is een uitgelezen kans om meer te weten te komen over hospitality. Bij campings, hotels of appartementen komen er talloze goede en minder goede voorbeelden voorbij van gastvrijheid. Laat ik beginnen met een ervaring die te wensen overliet.

De schoonmaakbranche praat graag over waardering. Op congressen, in vakbladen en tijdens de jaarlijkse Dag van de Schoonmaker wordt terecht aandacht gevraagd voor het belang van schoonmaakwerk. Maar laten we eerlijk zijn, als waardering zich niet vertaalt in betere arbeidsomstandigheden, realistische contracten en meer respect in de praktijk, blijft het vooral symboolpolitiek.

Met enige regelmaat krijgen we de vraag wat er eigenlijk gebeurt met een melding bij de signaleringskamer (voorheen de klachtencommissie) van de Code Verantwoordelijk Marktgedrag Schoonmaak. Verdwijnt zo'n melding in een la? Of gebeurt er daadwerkelijk iets mee?  Het antwoord is helder: ja, we doen er iets mee.

In een serie artikelen bekijk ik achtergronden rondom een chemisch product of proces. In deze vijftiende blog gaat het om melkzuur.

Ik merk dat we bij innovatie vaak vooral praten over starten. We starten een pilot, testen een nieuwe oplossing en hopen natuurlijk dat het werkt. Dat enthousiasme is belangrijk. Zonder dat gebeurt er weinig. Maar eerlijk? Minstens zo belangrijk is de vraag of we ook durven stoppen als iets in de praktijk niet blijkt te werken.

In mijn vorige column stelde ik de vraag wanneer schoonmaak te duur wordt. De kern van mijn betoog was dat er uiteindelijk altijd een grens zit aan wat opdrachtgevers bereid en in staat zijn te betalen. Wanneer kosten blijven stijgen, zoeken organisaties naar manieren om minder schoonmaak in te kopen. Maar die column riep bij mij ook een andere vraag op: als opdrachtgevers zo scherp op kosten moeten letten, waarom zien we dan nog steeds schoonmaakbedrijven die bij aanbestedingen ver onder de marktprijs inschrijven? Misschien krijgt de markt niet wat zij vraagt, maar vooral wat wij zelf aanbieden.

Arbeidsproductiviteit. Het woord alleen al is genoeg om sommige mensen een ongemakkelijk gevoel te geven…

Ik begroet altijd schoonmakers als ik ze tegenkom. Op straat, in het park of in het centrum van m'n stad. Binnen, willekeurig waar ik ben. Als ik de kans krijg, zeg ik hallo en vertel ik hoeveel ik hun werk waardeer. Je ziet ze dan glunderen, opveren, soms wat verbaasd, en als je ze vaker tegenkomt is er herkenning en volgt een praatje. Je merkt dat het gewaardeerd wordt. Het kleine gebaar laat zien dat ze zichtbaar zijn en gezien mogen worden.

Een gele kaart roept altijd iets op. In het voetbal weet iedereen wat het betekent: pas op, je staat onder toezicht, maar je mag nog wel doorspelen. In de wereld van aanbestedingen en gedragscodes is dat niet anders, al blijkt de betekenis daar soms minder eenduidig te worden gelezen.

We hebben het kunnen lezen in de vakpers en via allerlei sociale media: er zijn nieuwe cao-afspraken voor 2027 en 2028. Het resultaat geeft altijd verschillende reacties.