Wanneer de schoonmaakkwaliteit tegenvalt, is de eerste reactie vaak voorspelbaar: het contract loopt binnenkort af, dus laten we opnieuw aanbesteden. Een nieuwe dienstverlener zal het vast beter doen. Maar is dat eigenlijk wel zo?
Ik zie regelmatig 'onderzoeken' van schoonmaakbedrijven die de schoonbeleving bij opdrachtgevers zouden moeten aantonen. Hoe korter de vragenlijst, hoe beter, lijkt vaak het uitgangspunt. Medewerkers zijn enquêtemoe, schoonmaak interesseert ze nauwelijks en op een lange vragenlijst zit niemand te wachten. Aannames waarvoor ik weinig onderbouwing zie.
In een serie artikelen bekijk ik achtergronden rondom een chemisch product of proces. In deze zeventiende blog gaat het om ammoniak.
We willen in Nederland heel veel. We willen dat mensen een fatsoenlijk salaris verdienen. Dat medewerkers veilig en gezond kunnen werken. Dat werkgevers investeren in opleiding en ontwikkeling. Dat mensen hun pensioen gezond halen. Dat er aandacht is voor taal, inclusie en duurzame inzetbaarheid. En terecht. Maar dan komt de aanbesteding. En ineens willen we vooral dat het goedkoper kan.
Veel werkgevers denken: het UWV heeft grote achterstanden, dus een loonsanctie zit er dit keer niet in. Dat idee klopt niet. En juist daardoor gaat het vaak mis.
De zomer is een uitgelezen kans om meer te weten te komen over hospitality. Bij campings, hotels of appartementen komen er talloze goede en minder goede voorbeelden voorbij van gastvrijheid. Laat ik beginnen met een ervaring die te wensen overliet.
De schoonmaakbranche praat graag over waardering. Op congressen, in vakbladen en tijdens de jaarlijkse Dag van de Schoonmaker wordt terecht aandacht gevraagd voor het belang van schoonmaakwerk. Maar laten we eerlijk zijn, als waardering zich niet vertaalt in betere arbeidsomstandigheden, realistische contracten en meer respect in de praktijk, blijft het vooral symboolpolitiek.
Met enige regelmaat krijgen we de vraag wat er eigenlijk gebeurt met een melding bij de signaleringskamer (voorheen de klachtencommissie) van de Code Verantwoordelijk Marktgedrag Schoonmaak. Verdwijnt zo'n melding in een la? Of gebeurt er daadwerkelijk iets mee? Het antwoord is helder: ja, we doen er iets mee.
In een serie artikelen bekijk ik achtergronden rondom een chemisch product of proces. In deze vijftiende blog gaat het om melkzuur.
Ik merk dat we bij innovatie vaak vooral praten over starten. We starten een pilot, testen een nieuwe oplossing en hopen natuurlijk dat het werkt. Dat enthousiasme is belangrijk. Zonder dat gebeurt er weinig. Maar eerlijk? Minstens zo belangrijk is de vraag of we ook durven stoppen als iets in de praktijk niet blijkt te werken.
In mijn vorige column stelde ik de vraag wanneer schoonmaak te duur wordt. De kern van mijn betoog was dat er uiteindelijk altijd een grens zit aan wat opdrachtgevers bereid en in staat zijn te betalen. Wanneer kosten blijven stijgen, zoeken organisaties naar manieren om minder schoonmaak in te kopen. Maar die column riep bij mij ook een andere vraag op: als opdrachtgevers zo scherp op kosten moeten letten, waarom zien we dan nog steeds schoonmaakbedrijven die bij aanbestedingen ver onder de marktprijs inschrijven? Misschien krijgt de markt niet wat zij vraagt, maar vooral wat wij zelf aanbieden.
