<p>Werken tijdens vakantie: doen of niet? Het is voor steeds meer Nederlanders geen vraag meer, want: steeds meer mensen nemen hun werk mee op vakantie.<br> Waarom eigenlijk? Werkethos? Bittere noodzaak? Het onvermogen om af te schakelen? Of bevlogenheid en betrokkenheid?<br> Het veroordelen van werken tijdens een vakantie ligt al snel op de loer, maar is dat terecht?</p>
Dagelijks kom ik bij organisaties waar ik mij meld aan de receptie, een kop koffie drink, lunch in het bedrijfsrestaurant, een wificode haal bij de helpdesk, door het gebouw loop, naar het toilet ga, noem maar op.
De vakantie zit er voor mij weer op… we gaan vooruitkijken naar wat de komende periode. Traditiegetrouw sluiten we iedere vakantie af met een heerlijk diner. We blikken terug op een heerlijk tijd en het onderwerp gastvrijheid wordt natuurlijk niet gemeden.
<p>Uitgerangeerd. Het is een typering die vaak voor Facilitair Medewerkers in een organisatie wordt gebruikt. Alsof de facilitaire afdeling zich bevindt in de krochten van een organisatie.<strong> 'Jullie zorgen toch dat de toilet wordt schoongemaakt en dat de broodjes in de kantine worden gesmeerd?'</strong> zijn heersende dogma's waarmee facilitaire werkzaamheden worden aangeduid. Hoe ver we ook zijn met innovatieve concepten en oplossingen.</p>
Ik heb eens les gehad van een accountant die nog nooit eerder een groepje inkopers voor zich had. Het viel hem op hoe weinig angst inkopers hebben voor lange lijsten. Zonder blikken of blozen doken wij in een bestand met drieduizend regels om te zien of er iets bijzonders te ontdekken viel.
Het blijkt dat lokale initiatieven uit de samenleving beter werken dan initiatieven die door de overheid worden gestuurd. Dit was al bekend uit Amerikaans onderzoek, maar wordt bevestigd door prof. dr. Menno Fenger van de Erasmus Universiteit.
Het is een open deur. Organisaties die in verhouding veel inkopen, hebben meer aandacht voor hun inkoop. Ze hebben meer en betere inkopers, betere systemen en een beter proces. Dat klinkt logisch en dat is het ook.
Hoe zet het facilitaire vakgebied haar volgende grote professionaliseringsstap in deze snel veranderende wereld? Het is een vraag die mij al langer bezighoudt. En zoals elke vraag roept ook deze meteen weer tal van nieuwe vragen op:
<p>Ik raad iedereen aan - voor zover die dat nog niet heeft gedaan - de <a href="http://tegenlicht.vpro.nl/biografieen/r/thomas-rau.html" target="_blank">uitzending van Tegenlicht</a> te bekijken, waarin architect Thomas Rau op eenvoudige wijze uitlegt hoe we onze afvalberg kunnen verkleinen.</p>
<p>Ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord, maar toen ik las dat managementgoeroe Stephen Covey in zijn lezingen vaak het voorbeeld van de<a href="https://www.youtube.com/watch?v=HUxi-Zc45tA" target="_blank" rel="noopener noreferrer"> 'Indian talking stick</a>' gebruikt dacht ik: jeetje, daar zit wel wat in. De indianen in Amerika gebruikten vroeger bij hun vergaderingen een praatstok. Wie die stok in handen had, mocht spreken. De andere aanwezigen zwegen en luisterden. Als iemand anders het woord wilde, moest hij eerst kort samenvatten wat de ander had gezegd. Pas wanneer die persoon tevreden was met de samenvatting droeg hij de praatstok over. Niet eerder.</p>
