Schoonmaker krijgt € 5.000 vergoeding na discriminatie bij contractverlenging

Schoonmaker krijgt € 5.000 vergoeding na discriminatie bij contractverlenging

Een schoonmaakbedrijf moet een voormalige werknemer € 5.000 aan billijke vergoeding betalen omdat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst niet werd verlengd vanwege zijn autisme-indicatie. Volgens de rechtbank Rotterdam heeft de werkgever daarmee een verboden onderscheid gemaakt op grond van handicap of chronische ziekte. Naast de billijke vergoeding heeft de schoonmaker recht op onder meer een transitievergoeding en een vergoeding voor niet-genoten vakantie-uren.

De schoonmaker werkte van 27 september 2024 tot 26 september 2025 bij het bedrijf. Hij had een contract voor twintig uur per week, met een maandsalaris van € 1.261 exclusief vakantiegeld. Op 27 augustus 2025 meldde hij zich ziek. Enkele dagen later, op 2 september, liet zijn werkgever weten dat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst niet zou worden verlengd.

Autisme-indicatie genoemd als reden

De werknemer stapte naar de rechter omdat hij vond dat zijn werkgever ernstig verwijtbaar had gehandeld. Hij stelde onder meer dat sprake was van discriminatie en eiste een billijke vergoeding van € 24.824.

De kantonrechter stelde vast dat de werkgever in de e-mail waarin zij de niet-verlenging aankondigde, verwees naar de autisme-indicatie van de werknemer. Daarmee was volgens de rechter sprake van een verboden onderscheid op grond van de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte.

Hoewel een werkgever in beginsel vrij is om een tijdelijk contract niet te verlengen, mag die beslissing niet gebaseerd zijn op discriminatie. De rechter kwalificeerde het handelen van de werkgever als ernstig verwijtbaar.

Vergoeding van € 5.000

Bij het bepalen van de billijke vergoeding hield de kantonrechter rekening met het dienstverband van één jaar en het inkomensverlies van de werknemer. De schoonmaker had inmiddels een andere baan gevonden, maar stelde daar minder te verdienen.

Ook de aard van de discriminatie woog mee. De rechter kende uiteindelijk een billijke vergoeding van € 5.000 toe.

Daarnaast moet de werkgever € 453,96 aan transitievergoeding betalen, € 285,33 aan aanzegvergoeding en € 1.394,87 voor niet-genoten vakantie-uren. Over dat laatste bedrag geldt bovendien een wettelijke verhoging van 50 procent. Ook moet de werkgever wettelijke rente over verschillende bedragen en de proceskosten betalen.

Werkgever verscheen niet bij rechter

Opvallend is dat de werkgever niet op de zittingen verscheen, ondanks herhaalde oproepen. Ook diende zij geen verweerschrift in en reageerde zij niet op de aanvullende stukken van de werknemer.

De kantonrechter wees de overige verzoeken van de werknemer af.

Bron: Rechtbank Rotterdam

Mijn artikeloverzicht kan alleen gebruikt worden als je bent ingelogd.