Als een werknemer na twee jaar ziekte uit dienst treedt, dan is de werkgever wettelijk verplicht een transitievergoeding te betalen. Sinds 2020 konden zij die kosten onder voorwaarden terugvragen bij UWV. Aan die mogelijkheid komt per 1 januari 2027 een einde: het kabinet heeft een wetsvoorstel naar de Tweede Kamer gestuurd waarin staat deze compensatieregeling stopgezet wordt.
Onbegrip
En dat zorgt voor veel onbegrip onder werkgevers. Raymond Kouwenberg schrijft op LinkedIn:
'Werkgeverschap in Nederland wordt steeds meer een straf
Opnieuw kiest de overheid ervoor om de rekening neer te leggen bij werkgevers. Vanaf 1 januari 2027 verdwijnt de compensatie voor transitievergoedingen bij langdurige arbeidsongeschiktheid volledig. Een regeling die ooit werd ingevoerd om een onredelijke situatie te corrigeren, wordt nu zonder blikken of blozen afgeschaft.
Laten we eerlijk zijn: werkgevers betalen al 2 jaar lang het loon van zieke werknemers door. Daarnaast dragen zij de kosten van arbodiensten, re-integratietrajecten, vervanging, productieverlies en een enorme administratieve last. En als een werknemer na 2 jaar ziekte uiteindelijk uit dienst gaat, volgt ook nog eens een transitievergoeding. Dat was al moeilijk uit te leggen. Nu verdwijnt zelfs de compensatie daarvoor.
De overheid spreekt voortdurend over het belang van ondernemerschap, economische groei en werkgelegenheid. Tegelijkertijd wordt het risico van werkgeverschap jaar na jaar verder vergroot. Iedere nieuwe maatregel lijkt uit te gaan van de gedachte dat werkgevers een onuitputtelijke bron van geld zijn. De realiteit is anders. Achter de meeste bedrijven zitten ondernemers die jarenlang hebben geïnvesteerd, risico's hebben genomen en verantwoordelijk zijn voor de inkomens van hun medewerkers.
Wat vooral wringt, is dat de overheid haar eigen financiële problemen oplost door de rekening door te schuiven naar werkgevers. Het kabinet noemt de regeling "duur". Maar duur voor wie? Niet voor de overheid maar wel WEER voor de ondernemer die wordt geconfronteerd met langdurig verzuim, stijgende loonkosten, hogere premies en steeds NOG MEER verplichtingen.
De boodschap die hiermee wordt afgegeven is duidelijk: neem vooral geen risico's. Neem geen oudere werknemers aan. Denk 10x na voordat je iemand met een arbeidsverleden of gezondheidsrisico een kans geeft. Want als het misgaat, staat de werkgever er alleen voor.
Het gevolg laat zich raden. Werkgevers worden voorzichtiger, flexibele contracten nemen toe en ondernemerschap wordt nog minder aantrekkelijk. Uiteindelijk betaalt niet alleen de ondernemer daarvoor de prijs, maar ook de werknemer die minder kansen krijgt op de arbeidsmarkt.
Nederland is afgegleden naar een land waarin werkgeverschap niet langer wordt gezien als iets dat gestimuleerd moet worden, maar als een melkkoe voor steeds nieuwe lasten en verplichtingen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat steeds meer ondernemers zich afvragen om nog personeel aan te nemen.
Werkgevers vragen om een eerlijke verdeling van risico's. Ziekte is een maatschappelijk probleem en niet uitsluitend een ondernemersrisico. Zolang de overheid dat uitgangspunt blijft negeren, wordt werkgeverschap in Nederland steeds meer een gok waarvan de inzet te hoog is geworden.
De vraag is niet meer hoeveel lasten werkgevers nog kunnen dragen, maar wanneer werkgevers massaal besluiten dat het genoeg is geweest.'
