Voor facility management dienen zich grote veranderingen aan. Als ik de huidige ontwikkelingen rondom werk en werkplek zou terugbrengen tot één centrale vraag voor FM, dan is het deze: hoe creëren we fysieke, digitale en sociale omgevingen die mensen ondersteunen in een wereld waarin werk steeds meer verweven raakt met AI?
In mijn vorige column stelde ik de vraag wanneer schoonmaak te duur wordt. De kern van mijn betoog was dat er uiteindelijk altijd een grens zit aan wat opdrachtgevers bereid en in staat zijn te betalen. Wanneer kosten blijven stijgen, zoeken organisaties naar manieren om minder schoonmaak in te kopen. Maar die column riep bij mij ook een andere vraag op: als opdrachtgevers zo scherp op kosten moeten letten, waarom zien we dan nog steeds schoonmaakbedrijven die bij aanbestedingen ver onder de marktprijs inschrijven? Misschien krijgt de markt niet wat zij vraagt, maar vooral wat wij zelf aanbieden.
Het woord duurzaamheid verliest aan aantrekkingskracht. Circulariteit wint juist aan urgentie. Het zit 'm uiteindelijk niet in de juiste benaming, maar in het werkelijk in beweging komen voor een toekomstbestendig Nederland. Bij welke circulaire coalitie haak jij aan?
Arbeidsproductiviteit. Het woord alleen al is genoeg om sommige mensen een ongemakkelijk gevoel te geven…
Bij eethuis Bouillon d'Amsterdam doen ze het gewoon anders. Je schuift aan voor een eenvoudige snelle hap in een gezellig vol restaurant, waar je vlot wordt geholpen en per saldo weinig betaalt. Dit is precies wat je ook wilt in de werkomgeving. Hoe haalbaar is dit?
Ik begroet altijd schoonmakers als ik ze tegenkom. Op straat, in het park of in het centrum van m'n stad. Binnen, willekeurig waar ik ben. Als ik de kans krijg, zeg ik hallo en vertel ik hoeveel ik hun werk waardeer. Je ziet ze dan glunderen, opveren, soms wat verbaasd, en als je ze vaker tegenkomt is er herkenning en volgt een praatje. Je merkt dat het gewaardeerd wordt. Het kleine gebaar laat zien dat ze zichtbaar zijn en gezien mogen worden.
Een gele kaart roept altijd iets op. In het voetbal weet iedereen wat het betekent: pas op, je staat onder toezicht, maar je mag nog wel doorspelen. In de wereld van aanbestedingen en gedragscodes is dat niet anders, al blijkt de betekenis daar soms minder eenduidig te worden gelezen.
We hebben het kunnen lezen in de vakpers en via allerlei sociale media: er zijn nieuwe cao-afspraken voor 2027 en 2028. Het resultaat geeft altijd verschillende reacties.
Onlangs las ik de quote 'Niet loslaten, maar anders vastpakken' op een bord bij een buitenexpositie van gehandicaptenzorg organisatie Eemhart. Prachtig toch? Loslaten geeft ruimte, maar loslaten heeft ook verlies in zich. Niet gek dat ik er soms moeite mee heb. Daarom is 'anders vastpakken' voor mij veel aantrekkelijker.
In de praktijk van verzuimbegeleiding gaat veel aandacht uit naar de inhoud: de belastbaarheid van de werknemer, de inzet van interventies en het tempo van re-integratie. Toch zit het risico soms in iets ogenschijnlijk eenvoudigs: de basis van communicatie. Een recente uitspraak laat zien hoe fundamenteel dit is en hoe hard het mis kan gaan als die basis niet op orde is.
