Er hoeft maar een nieuw organisatiethema of een nieuwe technologie op te duiken, of binnen de kortste keren verschijnen de eerste congressen, webinars en artikelen over de rol van facility management.
De schoonmaakbranche praat graag over waardering. Op congressen, in vakbladen en tijdens de jaarlijkse Dag van de Schoonmaker wordt terecht aandacht gevraagd voor het belang van schoonmaakwerk. Maar laten we eerlijk zijn, als waardering zich niet vertaalt in betere arbeidsomstandigheden, realistische contracten en meer respect in de praktijk, blijft het vooral symboolpolitiek.
Met enige regelmaat krijgen we de vraag wat er eigenlijk gebeurt met een melding bij de signaleringskamer (voorheen de klachtencommissie) van de Code Verantwoordelijk Marktgedrag Schoonmaak. Verdwijnt zo'n melding in een la? Of gebeurt er daadwerkelijk iets mee? Het antwoord is helder: ja, we doen er iets mee.
In een serie artikelen bekijk ik achtergronden rondom een chemisch product of proces. In deze vijftiende blog gaat het om melkzuur.
Ik merk dat we bij innovatie vaak vooral praten over starten. We starten een pilot, testen een nieuwe oplossing en hopen natuurlijk dat het werkt. Dat enthousiasme is belangrijk. Zonder dat gebeurt er weinig. Maar eerlijk? Minstens zo belangrijk is de vraag of we ook durven stoppen als iets in de praktijk niet blijkt te werken.
Natuurlijk had ik me ingelezen toen ik een half jaar geleden bij Facto begon. Maar wat facility management precies is, wist ik toen nog niet. Eerlijk is eerlijk: mijn beeld van FM bestond vooral uit schoonmaak, catering en iets met bureaus.
Voor facility management dienen zich grote veranderingen aan. Als ik de huidige ontwikkelingen rondom werk en werkplek zou terugbrengen tot één centrale vraag voor FM, dan is het deze: hoe creëren we fysieke, digitale en sociale omgevingen die mensen ondersteunen in een wereld waarin werk steeds meer verweven raakt met AI?
In mijn vorige column stelde ik de vraag wanneer schoonmaak te duur wordt. De kern van mijn betoog was dat er uiteindelijk altijd een grens zit aan wat opdrachtgevers bereid en in staat zijn te betalen. Wanneer kosten blijven stijgen, zoeken organisaties naar manieren om minder schoonmaak in te kopen. Maar die column riep bij mij ook een andere vraag op: als opdrachtgevers zo scherp op kosten moeten letten, waarom zien we dan nog steeds schoonmaakbedrijven die bij aanbestedingen ver onder de marktprijs inschrijven? Misschien krijgt de markt niet wat zij vraagt, maar vooral wat wij zelf aanbieden.
Het woord duurzaamheid verliest aan aantrekkingskracht. Circulariteit wint juist aan urgentie. Het zit 'm uiteindelijk niet in de juiste benaming, maar in het werkelijk in beweging komen voor een toekomstbestendig Nederland. Bij welke circulaire coalitie haak jij aan?
Arbeidsproductiviteit. Het woord alleen al is genoeg om sommige mensen een ongemakkelijk gevoel te geven…
