Ons voedselsysteem loopt tegen zijn grenzen aan, stelt Michael van der Meer van PHI Factory. Toch liggen er bij elke aanbesteding en elk cateringcontract kansen om een andere afslag te nemen. En blijkt dat FM vaak meer invloed heeft op de voedselketen dan het zelf beseft.
In de schoonmaakbranche wordt terecht veel aandacht besteed aan verzuim, duurzame inzetbaarheid en het terugdringen van personeelstekorten. Opvallend genoeg vergeten veel werkgevers daarbij een wettelijke én cao-verplichte maatregel: het aanbieden van een Periodiek Arbeidsgezondheidskundig Onderzoek (PAGO). Juist in een sector waar fysieke belasting, repeterende bewegingen en werkdruk aan de orde van de dag zijn, is dat opmerkelijk.
Wanneer de schoonmaakkwaliteit tegenvalt, is de eerste reactie vaak voorspelbaar: het contract loopt binnenkort af, dus laten we opnieuw aanbesteden. Een nieuwe dienstverlener zal het vast beter doen. Maar is dat eigenlijk wel zo?
De verleiding was groot om Copilot om hulp te vragen bij het schrijven van zijn column. Toch besloot Gerard de Bruijn het niet te doen. In zijn nieuwste column reflecteert hij op zijn afstandelijke relatie met AI en de vragen die voor vooral voor het vakgebied FM van belang zijn.
Ik zie regelmatig 'onderzoeken' van schoonmaakbedrijven die de schoonbeleving bij opdrachtgevers zouden moeten aantonen. Hoe korter de vragenlijst, hoe beter, lijkt vaak het uitgangspunt. Medewerkers zijn enquêtemoe, schoonmaak interesseert ze nauwelijks en op een lange vragenlijst zit niemand te wachten. Aannames waarvoor ik weinig onderbouwing zie.
Vorige week was ik in München op een internationaal congres voor vastgoedprofessionals. Mensen die dagelijks praten over gebouwen, portfolio's, rendement, vierkante meters, bezettingsgraden en de toekomst van zakelijk vastgoed. In het congresprogramma zag ik tot mijn verbazing een sessie over empathie. Die bleef bij mij hangen…
In een serie artikelen bekijk ik achtergronden rondom een chemisch product of proces. In deze zeventiende blog gaat het om ammoniak.
Herman Kok pleitte onlangs voor facilitaire volwassenheid. Strategisch adviseur Remco Immers van het CBS stelt in dit opiniestuk dat we inderdaad niet achter iedere trend aan hoeven gaan, maar dat er een grens ligt bij de verduurzaming van het vakgebied.
We willen in Nederland heel veel. We willen dat mensen een fatsoenlijk salaris verdienen. Dat medewerkers veilig en gezond kunnen werken. Dat werkgevers investeren in opleiding en ontwikkeling. Dat mensen hun pensioen gezond halen. Dat er aandacht is voor taal, inclusie en duurzame inzetbaarheid. En terecht. Maar dan komt de aanbesteding. En ineens willen we vooral dat het goedkoper kan.
De dinsdag-donderdagdrukte is meer dan een disbalans die moet worden weggepoetst. De aanwezigheid op kantoor heeft namelijk een sociale functie. En FM'ers kunnen daaraan een steentje bijdragen.
