De onderhandelingen voor een nieuwe schoonmaak-cao zijn begonnen en de inzet van de vakbonden is stevig. Loonsverhogingen van 10 tot 12 procent, hogere toeslagen en zelfs een vierdaagse werkweek liggen op tafel.
Sinds mei 2023 mag ik voorzitter van Schoonmakend Nederland zijn. Een eer, en ook een verantwoordelijkheid. Want wie deze sector een beetje kent, weet dat de schoonmaakbranche een wereld op zichzelf is. Een wereld waarin ik me als een vis in het water voel. Een wereld waar ik vaak heel blij van word - en soms ook heel boos.
Ik kocht een vierkante meter moestuin. Zo eentje met 9 vakken. Voor elk vakje een ander gewas of kruid. Heerlijk overzichtelijk leek mij dat. Maar het begon slecht: de planken pasten niet goed in elkaar, waardoor ik zo hard heb moeten douwen dat er houtlijm aan te pas moest komen.
Veel organisaties behandelen schoonmaak nog steeds alsof het een gewone inkoopcategorie is. Er is een programma van eisen, een aanbestedingstraject, een vergelijking op prijs en kwaliteit, en uiteindelijk een meerjarig contract. Dit allemaal professioneel ingericht, transparant en juridisch degelijk.
Afgelopen week sliep ik in The Social Hub in het zuiden van het land. In deze Hub komen mensen samen 'to learn, stay, work en play.' Ik kreeg er energie van en ging blij weer naar huis. Is dat niet wat we ook willen waar het gaat om de werkomgeving? Hoe prikkelend is deze omgeving eigenlijk?
Eerlijk werk, veilige werkomstandigheden en gelijkwaardigheid als norm. En een schoonmaker die met plezier werkt en gezond het pensioen haalt. Dat is waar de Code Schoonmaak voor staat. De Code is ooit opgericht om een halt toe te roepen aan de race to the bottom die vrije marktwerking in de schoonmaaksector heeft veroorzaakt.
We hebben straks een minderheidskabinet dat moet leren leven met 'permanente formatie'. Geen vaste meerderheid, maar telkens opnieuw onderhandelen. Steun organiseren, coalities bouwen rond concrete voorstellen. Het is hedendaagse Haagse politiek, maar het is in essentie ook een actueel 'facilitair' organisatievraagstuk.
"De zorgen voor morgen komen altijd een dag te vroeg." Dat waren de wijze woorden van oud-conciërge Rinus Schram (RIP), ooit werkzaam aan de Haagse Hogeschool. Haagser dan Rinus kreeg je ze niet. Zijn motto is een begrip in ons huishouden. En ja, vaak komen de zorgen voor morgen inderdaad een dag te vroeg. Ondanks de wijze woorden maak ik me oprecht zorgen over morgen. Over mezelf, over werkend Nederland en over jonge startende professionals in het bijzonder.
Soms komt een vraag niet binnen als een korte mail, maar als een uitgebreid relaas. Zo ook deze. Een werkgever stuurt ons een lange e-mail over een werknemer die zich ziek heeft gemeld. De toon is duidelijk: dit kan zo niet langer. Of wij 'even een pittige reactie' willen schrijven richting de bedrijfsarts, want dit advies is volgens de werkgever onbegrijpelijk.
Als innovatiemanager zie ik innovatie steeds vaker terug als KPI, strategisch speerpunt of verplichte paragraaf in aanbestedingen. Dat is ergens een goed teken: organisaties willen vooruit. Tegelijkertijd schuurt het. Want zodra innovatie het doel wordt in plaats van een middel, verschuift de focus van het probleem naar de oplossing.
